Remembering 148 years of Indian immigration in Suriname

Today 148 years ago the first Indian migrants arrived Suriname by a ship called Lalla Rookh.

Indian crooked agents (sent by the British) had cheated them, saying “come to the country of Shri Ram; there you will be very happy. You will do some light work for 5 years and then get land and money, after which you return to Bharata (India).” They agreed to go, in the illusion they would get a better future for themselves and their families.

But in the ship they were ill-fed and many fell sick. Many even died during this long, terrible journey. At arrival in Suriname, their dreams were shattered. It appeared they had to take over the work of the former (African) slaves, who had just been freed. They had to work in inhumane conditions, at salaries even less than the former slaves got. They had to work like slave animals. The British and Dutch rulers were merciless, increasing workload, torturing them at the slightest and even raping women.

One day because of this reason, the Indian workers killed the top manager and a resistance started. Many Indians were killed and their mass grave has still not been found. The inhumane rulers did this because they knew how important a funeral is for hindus, muslims and sikhs, as they believe their souls wouldn’t get peace without a proper funeral according to the rituals and traditions.

After their “contract” ended, some 1/3 Indians returned to India. Some 2/3 remained in Suriname as they didn’t trust the British anymore or thought they had nothing left to go back for. All those years, there was no communication possible between them and their families back in India. What if the British had killed them? What if no one was left? Or what if they had forgotten about them?

With pain in their hearts, they started a new life

People started building a new future in Suriname. After Suriname got independent, the Dutch left the country looted (even today Suriname is very dependent on other countries for the economy, healthcare and development. Some people even call Suriname a lost country, as the state of the country seems very barren today.). When they got the chance, many people decided to go to the Netherlands for a better future.

In the beginning there was a lot of discrimination (for example, migrants from Suriname weren’t allowed to live in the cities), but after being so inhumane for many years, the Dutch eventually had to give the people a place in their society. While most of our ancestors were illiterate and barely went to school, today Indians are not only known as very hard workers, but also bright students, reaching high positions and contributing highly to Dutch society.

Despite this, we are still very proud of our religions, culture and customs. We managed to make our own identity into the modern world without forgetting or ridiculing our religions, culture, customs etc. In intercultural society we speak fluent Dutch, but at home our Sarnami (mix of mainly Bhojpuri and Awadhi with tiny bits of Dutch and Sranang Tongo, the language of Suriname) is still intact. We still play and listen to our harmonium, dholak and dandtaal, sing our lokgeets and dance on it with joy, and religion, rituals and traditions are still an important part of our identity and lives.

Thanks to the Indian government for issuing the OCI card, today we are even able to go back to India and contribute as per the purpose of our ancestors: creating a better future for their families and motherland, wherever they may be. What many Indians nowadays do, is earning money abroad and investing it in India, helping the country develop. Many people from Dutch-Surinamese-Indian migrant families even run their own NGOs developing health clinics, schools and other facilities for underpriviliged people. Many 3th, 4th and 5th generation Indian migrants even moved to India permanently, continuing their lives here.

As a 5th-generation Indian migrant, every 5 June I remember this story of my ancestors…..

Even during my journey in India I regularly share this story on small public platforms where I get an opportunity to speak. The Dutch and British destroyed a lot of historical evidence to hide their barbaric actions, but I am grateful to have people in my family who passed on the story of our ancestors and even personally talked to some people who or whose parent had seen the ship journey or barbaric circumstances in Suriname with their own eyes.

I often think about their pain, blood, sweat, tears, painful deaths, hard work, sacrifices and especially dedication to keep on going and building towards a better future, no matter what, however the rulers are and even when there seems to be no perspective…..

I feel so indebted to them and whenever I feel low or defeated, I try to remember them and feel empowered again. If they didn’t give up at such devastating times, then why should I?

Slowing down and redesigning life from the inside out

The longer I am in India, the more I realise I’m on a spiritual journey. This journey seems to be about identity and I guess I’m using my blog mostly to figure things out, organise my thoughts and write things off my mind. It’s difficult to understand what nomadic slow living does to me and my mind.

For the first time in my life I feel like I’ve got a lot of space to think about my life; whether past, present or future. I’ve got the chance to detox my life, body and mind by reflecting, closing chapters and making new choices. I had never thought I’d be able to do this before turning 30. I mean, I had been trying this for so many years, but every time I got caught up in work, responsibilities, expectations from others and all the issues and hardships I had to deal with. I had been through a lot and it felt like I was continuously busy cleaning up the mess. Every time when I was just about to finish the cleaning, some other thing happened. Hence, I had never got the chance to work on new things. Now I have.

Nomadic slow living in India helps me in this process, as there’s a lot to see around. Every conversation teaches me something new. Whether I talk to the Xerox man, the pani puri woman, some children playing outside, the bank person, a security guard, driver or jewelry seller; every single meeting triggers something in my mind. The triggers turn into thoughts and the thoughts turn into insights that enrichen my mind, choices and life. Sometimes it feels like I’m a mystery guest exploring daily life in India. I talk to people and ask them about things to know more about their daily lives and the way they see things. I feel blessed to have this opportunity to interact with them so openly. Many people share their stories with me and don’t treat me as an outsider, because in their eyes I’m one of them, a native Indian.

I don’t tell them I’m from abroad and if I tell them, they don’t believe me. “The way you talk, behave, dress and everything is typically Indian,” many people say to me. The only thing they’re usually surprised about is me greeting them respectfully, interacting with them and thanking them. I guess they aren’t used to people showing interest in them and their stories. Anyway, it really changes my perspective on many things in life and inspires me to deepen my minimalistic lifestyle more. I work less, go on long walks, use public transport, explore the city (mostly its people), journal a lot (private) and I keep a tight budget. I thought I was very good at budgetting, but after talking to the pani puri woman, I realised there is so much to learn from Indians with a lower income. This way I am also learning to find joy in smaller things.

For many people this type of slow travelling is very boring, but for me it’s priceless. I learn so much and because of this I’m able to refine the redesigning of my life. I feel that, because of COVID-19 I’ll not be able to enjoy to the fullest when I go to travel some beautiful place. So I’m using this time to work on my personal development, redesign my life, arrange things and when I’m ready to travel to some awesome place, my joy will be more than double. At that point travel won’t be an escape from daily life anymore; my daily life will be full of happiness and my travels will only add more to that.

Langzamer gaan en mijn leven van binnenuit herontwerpen

Hoe langer ik in India ben, hoe meer ik me realiseer dat ik een spirituele reis aan het maken ben. Deze reis lijkt over identiteit te gaan en ik denk dat ik mijn blog vooral gebruik om dingen op een rijtje te zetten, mijn gedachten te ordenen en dingen van me af te schrijven. Het is moeilijk om te begrijpen wat nomadic slow living met mij en mijn innerlijke wereld doet.

Voor het eerst in mijn leven voelt het alsof ik heel veel ruimte heb om over mijn leven na te denken; of het nu over verleden, heden of toekomst gaat. Ik heb de kans om mijn leven, lichaam en geest te ontgiften door te reflecteren, hoofdstukken af te sluiten en nieuwe keuzes te maken. Ik had nooit gedacht dat ik hier voor mijn 30e nog toe in staat zou zijn. Ik bedoel, ik heb dit zoveel jaren geprobeerd, maar elke keer raakte ik weer verstrikt in werk, verantwoordelijkheden, verwachtingen van anderen en alle issues en moeilijkheden waar ik mee te maken kreeg. Ik heb veel meegemaakt en het voelde alsof ik continu bezig was met ‘rommel opruimen’. Iedere keer dat ik bijna klaar was met opruimen, gebeurde er weer iets anders. Daardoor kreeg ik nooit de kans om aan nieuwe dingen te werken. Nu heb ik dat wel.

Nomadic slow living in India helpt mij in dit proces, aangezien er veel te beleven is. Elk gesprek leert me iets nieuws. Of ik nu met de Xerox man, de pani puri vrouw, kinderen die buiten spelen, de persoon van de bank, een beveiliger, chauffeur of sieradenverkoper praat; iedere ontmoeting triggert iets in mijn innerlijke wereld. De triggers veranderen in gedachten en de gedachten veranderen in inzichten die mijn innerlijke wereld, keuzes en leven verrijken. Soms voelt het alsof ik een ‘mystery guest’ ben die het dagelijkse leven in India aan het verkennen is. Ik praat met mensen en vraag ze over van alles, om meer te weten te komen over hun dagelijkse leven en de manier waarop zij dingen bekijken. Ik voel me gezegend om deze gelegenheid te hebben om zo open met ze te communiceren. Veel mensen delen hun verhalen met mij en behandelen mij niet als een buitenstaander, omdat ik in hun ogen een van hen ben, iemand die in India is geboren en hier thuis hoort.

Ik vertel ze niet dat ik uit het buitenland kom en als ik het ze vertel, geloven ze me niet. “De manier waarop je praat, je gedraagt, je kleedt en alles is typisch Indiaas,” zeggen velen tegen me. Het enige waar ze meestal verbaasd over zijn, is het feit dat ik ze respectvol groet, gesprekken met ze heb en ze bedank. Ik denk dat ze het niet gewend zijn dat andere mensen interesse tonen in hen en hun verhalen. Hoe dan ook, het verandert mijn kijk op vele dingen in het leven en inspireert mij om mijn minimalistische leefstijl verder te verdiepen. Ik werk minder, ga op lange wandelingen, gebruik het openbaar vervoer, verken de stad (voornamelijk de mensen), schrijf veel (privé) en houd me aan een krap budget. Ik dacht dat ik erg goed was in budgetteren, maar na mijn gesprek met de pani puri vrouw realiseer ik mij dat er zoveel te leren valt van Indiërs met een laag inkomen. Op deze manier leer ik ook vreugde te vinden in kleinere dingen.

Voor veel mensen is deze manier van slow travelling erg saai, maar voor mij is het zeer waardevol. Ik leer ontzettend veel en hierdoor ben ik in staat mijn proces (van het opnieuw vormgeven van mijn leven) te verfijnen. Ik heb het gevoel dat ik door COVID-19 niet volop zal kunnen genieten als ik nu naar een mooie plek reis. Dus ik gebruik deze tijd om aan mijn persoonlijke ontwikkeling te werken, mijn leven opnieuw vorm te geven en dingen te regelen, zodat wanneer ik klaar ben om naar een gave plaats toe te reizen, mijn vreugde meer dan dubbel zal zijn. Op dat moment zal reizen geen uitvlucht meer zijn van het dagelijkse leven; mijn dagelijkse leven zal vol vreugde zitten en mijn reizen zullen daar alleen maar aan toevoegen.

My true travel style: nomadic slow living

The longer I’m in India, the more I’m being redirected. My original idea was to travel a lot and follow some programs on ancient Indian practices from time to time. However, COVID-19 forced me to reconsider my plans and go for nomadic slow living instead, which I am actually starting to like.

Nomadic slow living is a mindful way of travelling in which the journey is more important than the destination. It’s about staying in one place for a longer time, soaking in your environments, living a local life, meeting various people and having all kinds of typical native experiences along the way. Instead of seeing all touristic and beautiful places, booking many activities and travelling a lot, slow living encourages you to indulge in the local culture or local daily life. So basically you live in the moment and honour the connection of all people, places and whatever is there. Actually it’s a quite holistic lifestyle in which you structure your life around meaning and fulfillment, focussing on the quality of your life.

What I do most, is work (necessary to cover my expenses), household chores, get groceries, cook, arrange local documents, walk around and have conversations with various people. From the pani puri woman to the Xerox man to grocery people, driving instructors, bank people, drivers, security guards, my therapist and just about every single person I meet on a day. It’s very interesting to know about their life, experiences and the way they think about things. Most people have a very simple lifestyle and are happy with that. They believe in pacing rather than rushing; enjoying the quality of a few minutes rather than counting them. That inspires me a lot and made me work towards a more conscious and reflecting way of life.

Talking with them I realize even more how everything I built up in my life actually means nothing. What are a higher education, growing up in a foreign country, having a beneficial currency etc. if you can’t even have this simple mindset of being happy in this very moment? These people are so much richer than me, in each and every way of what life is truly about. I learn a lot from our conversations and the local experiences. Mostly I learn to appreciate life more, see more positivity in everything that crosses my path and be happy more. Also, I’m starting to understand the Indian systems, like these complex government ways, North-South conflicts, the obsession with light skin, sex hungry guys, the rosy images of western countries… I agree many things are far from ideal, but I choose to keep seeing and appreciating the good efforts too.

We don’t have to agree with each other, but sharing different perspectives definitely gives a better understanding and makes us connect more. Talking about connection, I must say it’s a privilige to be Indian, have the Indian looks, knowing Hindi and be considered as a true Indian while slow living. Sometimes it feels like being a mystery guest haha.. People won’t know that I’m from abroad; most people just think I’m from Delhi and that makes things easier. Some people even expressed to me that they like the way I meet them with respect and have genuine conversations with them. Most people are really happy when I greet them respectfully with namaste, treat them as equal, ask them how they are doing and say thank you. Some people even express this and seeing their gratitude and them giving me good wishes & blessings often leaves me teary-eyed. I mean: it’s so sad that mutual respect isn’t just normal!

I know that for many people it’s difficult to understand my mindset and lifestyle. Many people online label me as weak, naive, having a romanticized view of India, being “too hindu” and also in daily life many travellers I meet ridicule me for being a practising hindu, being vegan, not smoking, not doing drugs, not drinking alcohol, not being a party person, wearing ethnic Indian clothes etc. They have all kinds of opinions on how a traveller should be “outgoing”, social, interact with other travellers more, travel all kinds of awesome places, posting amazing pictures etc. I guess I’m not the standard or typical traveller heheh.. I don’t know about that. I just know that I’m happy the way I am and nomadic slow living appears to be my travel style, at least for now. I like to find the right balance in life and live a meaningful one, travelling inward more than outward, living holistically and being a student of life.

Let’s see what the future will bring for me…..

Mijn manier van reizen: nomadic slow living

Hoe langer ik in India ben, hoe meer ik een andere richting op word gestuurd. Mijn oorspronkelijke idee was om veel te reizen en van tijd tot tijd een aantal programma’s over eeuwenoude Indiase praktijken te volgen. Echter dwong COVID-19 mij om mijn plannen te herzien en in plaats daarvan voor nomadic slow living te gaan, wat ik eigenlijk best leuk begin te vinden.

Nomadic slow living is een mindful manier van reizen waarin de reis belangrijker is dan de bestemming. Het houdt zoal in dat je voor langere tijd op een plek verblijft, opgaat in je omgeving, een lokaal leven leidt, verschillende mensen ontmoet en onderweg allerlei typische ervaringen hebt die inwoners daar ook hebben. In plaats van allerlei toeristische en mooie plaatsen te zien, vele activiteiten te boeken en veel te reizen, moedigt slow living je aan om te genieten van de lokale cultuur of het lokale dagelijkse leven. Het komt er een beetje op neer dat je in het moment leeft en de verbinding eert van alle mensen, plaatsen en al dat is. Eigenlijk is het een best holistische leefwijze waarin je je leven zo inricht, dat het draait om zingeving en voldoening, waarbij je je dus focust op de kwaliteit van je leven.

Wat ik vooral doe, is werken (nodig om mijn kosten te dekken), huishoudelijke klussen, boodschappen doen, koken, lokale documenten regelen, veel wandelen en gesprekken hebben met verschillende mensen. Van de pani puri vrouw tot de Xerox man tot mensen die boodschappen verkopen, rijinstructeurs, mensen van de bank, chauffeurs, bewakers, mijn therapeut en zo’n beetje iedereen die ik op een dag ontmoet. Het is erg interessant om meer te weten over hun leven, ervaringen en de manier waarop ze over dingen denken. Veel mensen hebben een heel eenvoudige leefstijl en zijn daar blij mee. Ze geloven in liever rustig aan doen dan haasten; liever genieten van quality time dan de minuten tellen. Dat inspireert mij enorm en heeft mij gemotiveerd om richting een bewustere en meer evaluerende manier van leven toe te werken.

Als ik met ze praat, realiseer ik nòg meer hoe alles dat ik in mijn leven heb opgebouwd eigenlijk niets voorstelt. Wat zijn een hogere opleiding, opgroeien in het buitenland, een betere valuta hebben etc. als je niet eens deze simpele mindset kunt hebben van “op dit moment gelukkig zijn”? Deze mensen zijn zoveel rijker dan ik, in elk opzicht van waar het leven daadwerkelijk om draait. Ik leer veel van onze gesprekken en de lokale ervaringen. Ik leer vooral om het leven meer te waarderen, meer positiviteit te zien in alles dat op mijn pad komt en om meer gelukkig te zijn. Ook begin ik de Indiase systemen beter te begrijpen, zoals de ingewikkelde gang van zaken m.b.t. de overheid, verschillen tussen Noord en Zuid, de obsessie over een lichte huidskleur, mannen die op seks uit zijn, het rooskleurige beeld van westerse landen… Ik ben het ermee eens dat veel dingen ver van ideaal zijn, maar ik kies ervoor om ook de goede pogingen te blijven zien en waarderen.

We hoeven het niet met elkaar eens te zijn, maar verschillende perspectieven uitwisselen helpt om een beter begrip te krijgen en ons meer met elkaar te verbinden. Nu ik het over verbinding heb: ik moet zeggen dat het een voorrecht is om Indiase te zijn, een Indiaas uiterlijk te hebben, Hindi te beheersen en als een ware Indiër te worden beschouwd tijdens de slow living. Soms voelt het net alsof ik een mystery guest ben haha.. Mensen weten niet dat ik uit het buitenland kom; de meeste mensen denken dat ik gewoon uit Delhi kom en dat maakt dingen makkelijker. Sommige mensen gaven zelfs aan dat ze onze ontmoetingen fijn vinden, met name de manier waarop ik ze met respect groet en oprechte gesprekken met ze heb. De meeste mensen zijn erg blij als ik ze respectvol groet met namaste, ze als gelijke behandel, ze vraag hoe het met ze gaat en dank je wel zeg. Sommige mensen geven dit ook aan en als ik dan hun dankbaarheid zie en hoe ze mij zoveel goeds en zegeningen toewensen, krijg ik vaak tranen in mijn ogen. Ik bedoel: het is zo triest dat wederzijds respect niet gewoon normaal is!

Ik weet dat het voor veel mensen moeilijk is om mijn mindset en leefstijl te begrijpen. Veel mensen online labellen mij als zwak, naïef, iemand die een geromantiseerd beeld van India heeft, iemand die “te hindoe” is en ook in het dagelijkse leven maken veel reizigers mij belachelijk om dingen als dat ik praktiserend hindoe ben, vegan ben, niet rook, niet aan drugs doe, geen alcohol drink, geen feestbeest ben, etnische Indiase kleding draag etc. Ze hebben allerlei ideeën over hoe een reiziger uitbundig en sociaal moet zijn, meer met andere reizigers moet optrekken, naar allerlei geweldige plaatsen moet gaan, fantastische foto’s moet plaatsen etc. Ik denk dat ik niet voldoe aan het typische reizigersplaatje heheh.. Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat ik blij ben met hoe ik ben en dat nomadic slow living mijn manier van reizen blijkt te zijn, in ieder geval voor nu. Ik vind het fijn om de juiste balans te vinden in het leven en een betekenisvol leven te leiden, meer naar binnen te reizen dan naar buiten, holistisch te leven en een student van het leven te zijn.

Laten we kijken wat de toekomst voor mij in petto heeft…..

7 months in India as a spiritual nomad (part 2)

At the end of June I was able to go to another place where it was more safe and I could cook my own food. It was the backpacker’s hostel where I had stayed before, when I had just come to Pune. I met some very nice people and had a great time there, but after a few weeks I realised some people were just trying to gain my trust and use me. They were all guys and I was the only woman staying there. Two of them thought: “Oh, she’s from abroad, so she would be in for sex easily” and almost all had ‘payment issues’.

Some didn’t have UPI, some didn’t have a debit card, some didn’t have cash, some didn’t have a proper banking app… I ended up playing a sort of ‘money transfer service’ for them, as I thought they were friends and I was happy to help. But after a few weeks some of them started to act like they were having some problems and they needed money urgently, “no other person was willing to help them” etc. One person I really trusted and considered as a close friend even did some very good acting that he needed to go to the hospital (with cold hands, cold forehead, screaming in pain and everything; excellent real-life acting).

I realised their intentions just on time (thank God for that!) and they weren’t successful in getting any money from me, but I really broke down emotionally and my trust in people got scattered. One guy is still trying to harass me by calling me from different numbers and trying to manipulate me so that I would trust him again. I told him off so much and keep blocking him, but he isn’t giving up.. That’s when I posted my queries in BBTI for a safe place and one gentle person offered me a stay at a very safe & private place far from Pune with all the basic facilities I need. I’m so grateful!

Now I’m in self-isolation, trying to process all that happened and also I keep myself busy with my online work. I only go outside to get groceries and in the meanwhile I’m giving myself a proper detox treatment, as the ayurvedic places are not responding whenever I try to contact them. I don’t have a lot of work in these crazy times, but at least it’s enough to keep myself busy. I try to just work out my options and find ways to work on my personal development without going outside too much. I have to admit it’s not easy, as I’ve been mostly indoors since 14 March and I’m afraid it has started to affect my mental health.

At the same time I feel I have to remain cautious all the time, to not repeat the same mistake of trusting wrong people or ending up in wrong places. I guess the universe is teaching me a lot of big lessons about people, mentalities, intentions and all those stuff. Apparently the much needed experiences I had to get to learn the best life lessons and grow as a person. Fortunately, I also got a lot of support through members of this Facebook group and that helps me a lot in my process 🙂 Especially at this new place, I feel like I’m finally able to take some time off from people, have proper me-time, breathe again and take proper rest.

I made this meme to summarise my journey till now 🤪

7 krankzinnige maanden in India als een spirituele nomaad (deel 2)

Eind juni kon ik eindelijk naar een andere plaats, waar het veiliger was en ik mijn eigen eten kon klaarmaken. Het was de backpackershostel waar ik eerder ook had verbleven, toen ik nog maar net in Pune was. Ik ontmoette een paar heel leuke mensen en had er een geweldige tijd, maar na een paar weken realiseerde ik me dat sommige mensen eigenlijk mijn vertrouwen probeerden te winnen zodat ze me konden gebruiken. Het waren allemaal mannen en ik was de enige vrouw die daar verbleef. Twee van hen dachten: “Oh, ze komt uit het buitenland, dus ze zal vast snel instemmen met seks” en ze hadden bijna allemaal wel issues met betalen.

Sommigen van hen hadden geen UPI, sommigen hadden geen betaalpas, sommigen hadden geen contant geld, sommigen hadden geen fatsoenlijke app om te bankieren… Uiteindelijk werd ik een soort ‘money transfer service‘ voor ze, omdat ik ze als vrienden zag en ze graag hielp. Maar na een paar weken begonnen sommigen van hen te acteren dat ze wat problemen hadden en dringend geld nodig hadden. “Niemand was bereid ze te helpen” etc. Een persoon die ik erg vertrouwde en als een hechte vriend zag, acteerde zelfs zo goed, alsof hij ècht naar het ziekenhuis moest (met koude handen, een koud voorhoofd, kermend van pijn en alles wat erbij hoort; supergoede real-life acting).

Ik besefte net op tijd waar ze mee bezig waren (thank God daarvoor!) en ze slaagden er niet in om geld van mij te krijgen, maar emotioneel stortte ik wel in en mijn vertrouwen in mensen is enorm geschaad. Één gozer probeert me nog steeds lastig te vallen, door me met verschillende telefoonnummers te bellen en pogingen te doen om me manipuleren zodat ik hem opnieuw zou vertrouwen. Ik heb hem zo vaak op zijn donder gegeven en blijf hem blokkeren, maar hij geeft niet op.. Toen heb ik in BBTI om hulp/advies gevraagd voor een veilige plaats en een aardig persoon heeft me toen een verblijf aangeboden op een zeer veilige en privé locatie ver van Pune, met alle basisfaciliteiten die ik nodig heb. Ik ben daar zo ontzettend dankbaar voor!

Nu isoleer ik mezelf en probeer ik alles wat er is gebeurd te verwerken en een plek te geven. Ook houd ik mezelf bezig met mijn online werk. Ik ga alleen naar buiten om boodschappen te doen en in de tussentijd geef ik mezelf een goede detoxbehandeling, aangezien de ayurvedische praktijken niet reageren wanneer ik contact met ze probeer op te nemen. Ik heb niet veel werk in deze krankzinnige tijden, maar het is in ieder geval genoeg om mezelf bezig te houden. Ik probeer vooral mijn mogelijkheden uit te werken en manieren te vinden om aan mijn persoonlijke ontwikkeling te werken zonder teveel naar buiten te gaan. Ik moet toegeven dat dat niet makkelijk is, aangezien ik al sinds 14 maart voornamelijk binnensdeurs ben en ik bang ben dat het al is begonnen mijn geestelijke gezondheid aan te tasten.

Tegelijkertijd heb ik het gevoel dat ik constant alert en voorzichtig moet zijn, om niet dezelfde fout te maken en verkeerde mensen te vertrouwen of op verkeerde plekken terecht te komen. Ik denk dat het universum mij veel grote lessen aan het leren is over mensen, mentaliteiten, intenties en al dat soort dingen. Blijkbaar de hoognodige ervaringen die ik moest krijgen om de beste levenslessen te leren en te groeien als persoon. Gelukkig heb ik ook veel steun gekregen van leden van die facebookgroep en dat helpt me veel in mijn proces 🙂 Vooral op deze nieuwe plaats heb ik het gevoel dat ik eindelijk een pauze kan nemen van ‘mensen’, fatsoenlijke me-time kan hebben, weer kan ademen en goed kan rusten.

Deze meme heb ik gemaakt om mijn reis tot nu toe samen te vatten 🤪

7 krankzinnige maanden in India als een spirituele nomaad (deel 1)

Ik ben nu 7 maanden in India. Jeetje, wat is het een krankzinnige reis geweest! Ik kwam voornamelijk naar India om meer te leren over het leven, mezelf te verkennen en te groeien als persoon. Nou, ik denk dat dat wel is gelukt!

Het begon allemaal in Mumbai, waar ik een week lang aan het herstellen was van mijn jetlag en plaatsen in de buurt aan het verkennen was. Ik ontmoette een geweldige vriend van BBTI en ging met hem naar de Elephanta Caves. Hoewel ik eerder in India had gereisd, voelde ik me erg onzeker, omdat ik niet zo sociaal ben (voormalige workaholic met bijna geen leven, vrienden etc.) en het was de eerste keer dat ik in een grote Indiase stad verbleef en reisde.

Van Mumbai ben ik naar Igatpuri gegaan voor een 10-daagse vipassana, waar ik meer en meer realiseerde hoe rusteloos en kwetsbaar mijn geest was. Er was zoveel om uit te vogelen in het leven en ik had veel moeite om mentale rust te vinden. Er waren zoveel impulsen, dat ik bijna helemaal niet in staat was om te mediteren! Zoveel gedachten, emoties, vragen en onzekerheden….. Misschien kwam dat ook wel doordat ik de dag ervoor een sessie met een zeer accurate nadi astroloog had gehad en dat maakte veel los.

Na de vipassana voelde ik een heel sterke drang om naar Pune te gaan. Ik wilde mijn geest sterker maken en in Pune is er een schietschool waar je niet alleen leert hoe je met pistolen en geweren schiet, maar ook dagelijks fysieke training krijgt, met een sportcoach en yoga-instructeur. Ik wilde daar naartoe en deelnemen aan de basiscursus van een maand lang. Helaas begonnen kort na het starten met de cursus al heel snel alle regels en lock-downs met betrekking tot COVID-19 en daardoor werd de cursus stilgelegd.

Op dat moment verbleef ik in een PG (paying guest, soort gedeelde budgetaccommodatie in India) die mij werd aanbevolen door iemand van BBTI (BBTI is een erg behulpzame groep, zoals je weet😊). In het begin was het allemaal goed en prettig, maar snel begon de PG-eigenaar kosten te besparen op zelfs essentiële zaken als voedsel en internet. Ik raakte ondervoed, was niet in staat goed te werken (geen WiFi) en alsof dat niet genoeg was, begon hij ook nog zijn eigen restaurant beneden en haalde hij mensen binnen die COVID-19 symptomen hadden, alles tegen de regelgeving in en alleen maar om meer geld te verdienen.

Hoewel ik daar in een best wel slechte toestand verbleef, heb ik veel geleerd van deze ervaring. Het voelde als een grote overlevingsreis in een gebouw met geen mogelijkheid om naar een andere accommodatie te gaan (anderen waren niet bereid om nieuwe mensen te accepteren of hadden geen goede voedsel- of kookvoorzieningen.. ook vervoer was een grote issue). Zelfs bezorgopties waren bijna nul op die locatie. Ik voelde me alsof ik daar vast zat, zonder fatsoenlijke opties om daar weg te gaan. Dus het was een goede tijd om mijn eigen innerlijke kracht, mentaal vermogen en creativiteit te verkennen.

7 crazy months in India as a spiritual nomad (part 1)

I have been in India for 7 months now. Damn, it has been a crazy journey! I came here mostly to learn more about life, explore myself and grow as a person. Well, I think I surely did!

It all started in Mumbai, where I spent one week just recovering from my jetlag and exploring nearby places. I met an awesome friend from BBTI and went to the Elephanta Caves. Although I had travelled in India earlier, I noticed I felt very insecure, as I am not that social (former workaholic with almost no life, friends etc.) and it was my first time staying and travelling in a big Indian city.

From Mumbai I went to Igatpuri for a 10-day vipassana, where I realised more and more how restless and fragile my mind is. There was so much to figure out in life and I had great difficulty finding mental peace. There were so many impulses, I almost wasn’t able to meditate at all! So many thoughts, emotions, questions and insecurities….. Maybe it was also because I had a session with a very accurate nadi astrologer the day before and that triggered a lot.

After the vipassana I felt a very strong urge to go to Pune. I wanted to strengthen my mind and in Pune there is a gun shooting academy where you don’t only learn to shoot guns and rifles, but also get physical exercise daily, with a sports coach and yoga instructor. So I wanted to go there and participate in the 1-month foundation course. Unfortunately, soon after the COVID-19 regulations, lock-down etc. kicked in and the course got suspended.

At that time I was staying at a PG that was recommended via BBTI too (BBTI is a very helpful group, as you know😊). In the beginning all was well and very nice, but soon the PG owner started to cut expenses on even essential things like food and internet. I got malnourished, wasn’t able to work properly (no WiFi) and as if that wasn’t enough, he started his own restaurant downstairs and getting people with COVID-19 symptoms, all against the rules & regulations and just to earn more money.

Although my situation was very bad over there, I have learned a lot from the experience. It felt like a big survival journey inside a building with no possibility to go to another accommodation (others weren’t willing to accept new people or didn’t provide proper food or cooking facilities.. also transport was a big issue). Even delivery options were almost zero at that location. I felt stuck with no proper options to move from there. So it was a good time to explore my own inner strength, mental capacities and creativity.

Dealing with my emotional rollercoaster and broken trust

A journey in India does a lot with a person, especially during these pandemic times. Some people call it “crazy”, “amazing”, “life-changing” or “horrible”. For me, it’s like a cocktail. Or maybe a rollercoaster is a better metaphor….. I have great difficulty dealing with my feelings and emotions, as they’re getting more and more overwhelming. Unwillingly I keep thinking about the things that happened, in my previous life in the Netherlands, during my backpacking journeys in India and of course the things that happened this year.

The main thing that keeps bothering me is my broken trust, which often makes me feel very lonely and somehow lost in life. Some people have played with my trust in such a way that I can just not seem to digest or process it. When people overcharge you or scam you, you’re somehow able to deal with it. Yes, being deceived and losing your hard-earned savings definitely hurts and affects your well-being severely, but when someone you considered as your own continuously plays with your feelings and trust, it leaves a scar on your heart. A scar that seems to act like an infection on your entire trust system.

The same thing happened in India. After many years I started trusting again and even became very close friends with someone (yup, that’s new for me), but apparently that experience was jinxed too. I don’t know whether it’s the pandemic situation that forces people into criminal activities or just the regular Indian city issues. Some people say that, for them it’s normal; they’re used to it and I’m having a very “native” Indian experience. They tell me to not think about it anymore and “just move on”. It sounds like the typical Indian survival mode I’ve learned in my childhood. “Just forget about it and focus on the future” or “best is to keep yourself busy, so that you don’t think about it”.

It sounds so easy and logical, but guess what? I can’t….. I’m not a doll; I’m a human being. I have feelings and emotions.. I feel pain, sadness, anger, worry, stress, fear…… and I can’t help it. If I had a magic wand, I would definitely make my negative feelings and emotions disappear. But unfortunately I don’t know any magic. So yes, there are days that I feel very low and I just lay on my bed, crying myself to sleep. There are moments I can’t control my tears and I fall down on the floor, hyperventilating and unable to control myself. At some moments in the week I feel so miserable. Only devotional songs and hymns seem to be able to console me and give me back the strength to pull myself together, make myself proper food and work, as if that bad moment didn’t exist.

When it comes to trust, I have some big lessons to learn. I like to see the good in people and as an empath, I am able to see things from different perspectives, which sometimes makes me downplay signals I should have acted on. But the good thing is: I learn from it. I guess India is the best country to work on my balance, because of the great diversity in people, cultures, natural habitats and experiences. My Indian friends urge me to keep a distance from everyone and to be honest, that also matches my personal needs at this moment. I just need a break from everything and everyone, to sort out my feelings and emotions, and align with myself again. As I’m also experiencing a new feeling: anger. Something I mainly experience in India, and when I feel it, it’s very intense.

So far it has been an interesting self-discovery journey in India. I finally seem to realize the biggest lessons of my life. I’m starting to get a healthy routine again and my lifestyle is getting balanced. I don’t know where my journey will bring me, but I’m finally starting to understand and mostly feel the purpose of things happening and me being here. I think I’ve even started to like the process. I mean: hey, I’m making friends with healthy & tasty meals, after 28 years! I’ve started writing and creating websites again and even started to enjoy my own company. Now I finally understand why my personal coach and friend said: “This is progress, my dear.”